We parkeren de auto op het Domein d'Aertrycke. Zodra we uitstappen, worden we meteen overdonderd door het mooie park. Een paar wielertoeristen staan klaar om aan hun zondagse tocht te beginnen, al is het vandaag nog maar zaterdag.

Voor ons is het ondertussen al de tweede wandeling van de dag. We komen rechtstreeks van La-La-Laarne en hebben er vandaag bewust een dagje met z'n tweeën van gemaakt. Of ja, met z'n drietjes eigenlijk, want onze viervoeter Barry is er natuurlijk ook maar al te graag bij.

De laatste tijd vinden we het geweldig om gewoon in de auto te stappen, een uurtje te rijden en ergens in België een gemeente te gaan ontdekken. Of ja, een paar zoals vandaag. Dat past natuurlijk perfect bij mijn missie om heel België al wandelend te ontdekken. En vandaag staat Torhout ook mee op de planning.

7 kilometer puur genieten. Het klinkt misschien cliché, maar het is echt waar!

We volgen de GPX-route van ongeveer 7 kilometer op Kurts horloge. En onderweg worden we getrakteerd op de mooiste uitzichten. We lopen voorbij een kasteel dat nog onder constructie is en lopen via een smalle grindweg het bos in. Als je met kinderen op pad bent, kunnen zij al meteen beginnen spelen op de speeltuigen die zo mooi zijn weggezet hier. Recht tegenover het kasteel ligt een vijver met in de verte een prieeltje. Later op de wandeling zullen we ontdekken dat we een mooi uitzicht hebben op het kasteel en er mooie foto's kunnen maken. De grindweg kronkelt verder en niet veel later krijg ik instant Plechtige Communie vibes. Ik stap via de trappen het prieeltje op en vraag Kurt om wat foto's van me te nemen. Enkel mijn witte kleren en een kruisje ontbreekt, maar voor vandaag zijn het communiefoto's in wandelkleren. 

Als de fotoshoot voorbij is, lees: Kurt zijn geduld is op, genieten we verder van de wandeltocht en snap ik meer en meer waarom mensen hier zo graag wonen. Het landschap wordt steeds opener en die weidse vergezichten zijn gewoonweg magnifiek!

Ik kan me zo voorstellen dat je na een drukke dag gewoon op je terras gaat zitten en voor je uit staart. Of bij minder goed weer met een stoel bij het raam gaat zitten, met je gezicht naar de verte. Dan mag de boel in je huis ontploffen en het speelgoed in het rond vliegen bij wijze van spreken. Als dat uitzicht alles is waar je naar kan staren, verdwijnt alle lawaai en rumoer rondom jou als sneeuw voor de zon.

Alsof de wandeling nog niet mooi genoeg was, krijgen we onderweg plots een onverwachte bezoeker. Plots horen we geritsel in de struiken. Als we naar links kijken, staat daar ineens een reetje. Letterlijk op 10 meter afstand. Ik stond net op het punt om rechts een foto te nemen van het open landschap en het kerkje in de verte. Ik had helemaal niet op een reetje gerekend. En hij blijkbaar ook niet op ons. Zo snel als hij verscheen, was hij alweer verdwenen tussen de struiken. Ondanks dat ik mijn gsm al vast had, was ik toch te laat om het dier op beeld vast te leggen. We hebben hem daarna niet meer teruggezien, maar dit is natuurlijk wel zo'n momentje dat je de hele wandeling bijblijft.

Over bospaadjes wandelen doe ik het liefste, maar soms kan het niet anders en moet je even het dorp door. Als we enkele straten in en uit hebben gewandeld, wandelen we al eventjes op een voetpad en zien we beneden een weg lopen waar ook fietsers rijden. Even verderop vertelt de bewegwijzering ons dat we de trap naar beneden moeten nemen. Die weg blijkt een oude spoorweg te zijn en is aan weerskanten begroeid met grassen en wilde bloemen. Om de zoveel meter staan er kunstwerken met een moderne touch. En dan zien we in koeien van letters: VROOAOM. Een klanknabootsing die je in strips vaak tegenkomt als het geluid van een voorbijrazende auto. Door de ietwat vreemde schrijfwijze denken wij meteen aan het geluid van een raceauto. Wat heel ironisch is natuurlijk, want het kunstwerk staat hier langs de fietsostrade en de fietsers rijden hier juist heel stil voorbij. Ik ben even gaan opzoeken en las dat Maarten Inghels het kunstwerk heeft gemaakt voor Kunstenfestival Spoor. Hij speelt graag met typische klankwoorden uit Belgische strips. Dit is wel een leuke ontdekking die zeer onverwacht tijdens onze wandeling verscheen. 

Het is wel de wandeling van de verrassingen. Als we voorbij een restaurant stappen zien we een grappige woordspeling. We vermoeden dat de uitbaters onbewust de zin grappig geformuleerd hebben. Omdat het een warme dag is, willen ze de klant informeren dat ze binnen airco hebben. Er staat: "Wij zijn open gordijnen soms dicht tegen de zon." En wij vragen ons natuurlijk af: gaan die gordijnen dan niet verbranden, als ze dicht tegen de zon worden gehouden?  

We zijn ondertussen al bijna anderhalf uur onderweg. We vinden onderweg alles zo mooi, dat de wandeling gerust nog wat langer had mogen duren. Maar het is warm, we zijn zelf stomme woordmopjes aan het maken met alles wat we onderweg tegenkomen en misschien is het wel verstandig om zelf airco of op zijn minst wat verkoeling op te zoeken. Tijd om van onze wandeling een terrasje te maken. We genieten van een heerlijke borrelplank op het terras van Het Koetshuys en hebben heel wat om over na te praten.