Ondanks de regen laten de dieren zich niet wegjagen. Terwijl wij onze jas wat dichter trekken, lopen de geitjes nieuwsgierig langs de omheining en lijken ze zich weinig aan te trekken van het weer. Af en toe breekt de zon toch even door, net lang genoeg om het domein een warme gloed te geven.

Dit is zo’n plek waar jonge kinderen meteen opgaan in wat ze zien. Geen lange afstanden of saaie stukken, maar constant iets dat hun aandacht trekt: geiten die komen piepen, koeien die dicht bij hun kalfjes blijven, schapen die plots opduiken waar je ze niet verwacht.

Zodra je het domein verlaat, verandert de sfeer opvallend snel. De levendigheid van de boerderij maakt plaats voor open veldwegen waar het plots een stuk stiller wordt. Geen omheiningen meer, alleen het geluid van de wind en je eigen stappen.

Toch ben je de dieren nog niet helemaal kwijt. In de bermen langs de velden zit vaak nog leven verscholen. Met wat geluk zie je een fazant wegschieten of hoor je hem eerder dan je hem ziet.