Bij het vertrek kwamen we een vriendelijke man tegen die toch wel verdacht hard op Mathias Diependaele leek, zei Kurt. Ik ken die man niet dus heb even zijn naam ingetikt op Google. Even later verschijnt een foto van de man en blijkt dat hij de Vlaams minister-president te zijn. Ik bekijk iets beter de foto en moet toegeven... het zou hem zomaar kunnen zijn.

Maar goed, we zijn hier om te wandelen en niet om ministers te spotten, dus we wandelen verder onder een zon die al goed haar best doet om vandaag de 30° aan te tikekn.

Het is Zotjes in Zottegem.

Niet alleen de temperatuur, maar ook de smalle weggetjes. Die liggen er hier en daar nogal oneffen bij. Als ik mijn telefoon even wil nemen om dit vast te leggen, loopt het mis. Ik misstrap mezelf maar kan me toch met wat behendigheid recht houden. Even denk ik dat ik mijn evenwicht terug gevonden heb. Helaas is niets minder waar. Een seconde later verlies ik alsnog mijn evenwicht en val op handen en knieën op de grond. Gelukkig heb ik me geen pijn gedaan en heb ik voor de rest ook niks. Letterlijk niks: ook geen foto van het beeld dat ik eigenlijk wilde vastleggen. Maar ehtz egt wel iets voer de route: je moet hier goed kijken waar je je voeten neerzet. 

Dat is niet het enige waar je goed voor moet uitkijken. De route is verrassend mooi en eerlijk gezegd . Als ik aan Zottegem denk, denk ik niet meteen aan al dit moois dat we zouden tegenkomen. We vallen van de ene verbazing in de andere. Het ene moment wandelen we tussen de maïsvelden. Er dan bedoel ik ook letterlijk tussen de maïs. Er loopt gewoon een klein weggetje dwars door de velden. Op een gegeven moment kom je op T-punt en kan je kiezen: rechtdoor of linksaf. Wij kiezen voor links. Als je nu op een ander moment in het jaar deze route zou wandelen, word je vermoedelijk getrakteerd op een mooi weids uitzicht. Nu lopen we tussen de hoge maïs, wat ook wel iets magisch heeft en het voelt alsof we door een gigantisch natuurlijk doolhof wandelen.

Langzaam verandert het landschap. De maïs maakt plaats voor strovelden. En even later verschijnen er mooie wilde bloemen langs de weg. Je moet wel goed blijven kijken waar je wandelt, want het zijn vaak heel smalle weggetjes die ook nog eens overwoekerd worden door brandnetels en grassen. Dus als je me zou vragen: “Is de route te doen met een kinderwagen?” Dan is mijn antwoord heel simpel: “Nee, daar zou ik me niet aan wagen.” Het is met momenten al moeilijk genoeg om jezelf recht te houden. Maar misschien geldt dat laatste vooral voor mij.

Zotte villa’s in Zottegem

Alsof de natuur nog niet genoeg verrassingen in petto heeft, vallen ons onderweg ook de huizen op. Er staan hier zotte villa’s in Zottegem. En nog zottere vierkantshoeves. We passeren er eentje dat momenteel volledig wordt heraangelegd. Ik kan me nu al voorstellen hoe prachtig het daar moet worden als het helemaal af is. Jammer dat Zottegem niet bepaald om de hoek ligt, want ik zou eigenlijk wel eens willen terugkomen om het resultaat te bewonderen.

Wat ik zo leuk vind aan al die kleine veldweggetjes, is dat je vaak langs de achterkant van mensen hun tuin wandelt. En pas dan zie je hoe groot sommige percelen werkelijk zijn. Ik weet het. Ik val in herhaling, maar het is echt zot! Een tuin van 2000 vierkante meter is geen arigheid. En ik zie mezelf al rondlopen in zo’n gigantische tuin. Me installeren in een gezellige lounge met een glaasje wijn en een goed boek. Of een bbq aansteken terwijl de kindjes in het zwembad spelen. Heerlijk genieten van het zonnetje.

Plots loopt Barry voor mijn voeten en sta ik weer met beide voeten op de grond. Letterlijk. Ik paradeer niet in een grote tuin, maar op een smal veldweggetje en we moeten zo meteen links afslaan. Tja, abrupt terug naar de realiteit en weer naar de auto.