Een rustige wandeling met z’n tweetjes… dachten we...

Heb je dat ook wel eens?

Je plant een dagje qualitytime met je partner. Gewoon met z’n tweetjes eropuit, rustig wandelen, wat bijpraten en genieten van de omgeving.

Je maakt ’s ochtends een rugzak klaar met voldoende water en wat snackjes voor onderweg. Je neemt ook drinken voor de hond en natuurlijk zijn leiband. Je controleert of je alles mee hebt en vertrekt richting Scheldeland. Klaar voor een rustige wandeling in Laarne.

Tot je daar aankomt en maar geen parkeerplek vindt. Je rijdt een straat in en vindt geen plaats. Nog een straatje verder en opnieuw geen plaats. Je ziet al eens een wandelaar, even later weer eentje en dan zelfs een groepje wandelaars en je denkt: "We zijn hier niet alleen!"

Dan valt het je ook op dat veel wandelaars dezelfde gele of blauwe truitjes dragen met daarop de naam van een wandelvereniging. Op dat moment begint zachtjes je euro te vallen: Je bent hier niet alleen om rustig met z'n tweetjes te wandelen. Je gaat een wandeltocht doen langs een georganiseerde route.

Dat verklaart meteen waarom er zoveel volk op de been is in Kalken.

Lichtjes ontgoocheld, omdat je niet zoveel alleen met z’n tweetjes zal wandelen, begin je toch aan de wandeling. Maar eerlijk? Het zonnetje maakt al snel veel goed.

Je wandelt langs het water en krijgt onderweg prachtige, weidse uitzichten over de velden. Op een plek waar verschillende wegen samenkomen, staat een uitkijktoren. Ideaal om even wat hogerop te klimmen en de omgeving van bovenaf te bekijken. Met een beetje geluk spot je onderweg een reiger of zie je een kudde koeien grazen. Al hoef je daarvoor niet per se de uitkijktoren op te klimmen. Als je tenminste een betere spotter bent dan ik. Gelukkig heb ik Kurt bij. Die weet de diertjes in een mum van tijd te spotten, terwijl ik nog aan het zoeken ben naar het eerste exemplaar. 

De hele tijd denk ik: "Als hier nu niet zoveel wandelaars zouden zijn, zou het hier echt ongeloofelijk rustig zijn." Op de vele bankjes onderweg. Op de rustige weggetjes. Tijdens het wandelen langs het water. En telkens wanneer je even stilstaat om van het uitzicht te genieten. En dat terwijl je eigenlijk de hele tijd vlak bij het centrum bent. En precies daarin zit voor mij de verrassing van deze wandelroute. Je wandelt door Laarne en Kalken, maar even later sta je plots midden in de velden met weidse uitzichten en groen rondom je en met als kers op de taart: de gravelweg langs de Schelde.

Zo’n stukje waar je vanzelf wat trager gaat wandelen. Gewoon omdat het er mooi is. Dus ook al hadden we vandaag misschien niet helemaal de rustige wandeling met z’n tweetjes die we in gedachten hadden. Uiteindelijk kregen we er wel een verrassend mooie wandeling voor in de plaats.